در این مطلب به معنا و مفهوم نحله و شرایط به وجود آمدن چنین حقی پرداخته و آثار و احکام آن را بیان می نماییم.
به طور کلی نحله مبلغی می باشد که وقتی طلاق به تقاضای مرد باشد و زن مبلغی تحت عنوان اجرت المثل و شرط تنصیف دارایی دریافت نکرده باشد مستحق آن می شود.
در بند ب تبصره 6 قانون اصلاح مقررات مربوط به طلاق که با تصویب قانون حمایت خانواده نسخ نشد، تحت شرایطی به دادگاه اجازه داده است که در صورت تقاضای طلاق توسط مرد، وی را به پرداخت مبلغی به عنوان بخشش یا نِحلِه معیّن محکوم نماید.
در صورت اِجماع شرایط زیر، زوجه مستحق دریافت نِحلِه می باشد:
1-عدم تقاضای طلاق توسط زوجه؛ بنابراین طلاق باید تنها به درخواست مرد باشد حتی طلاق توافقی هم باعث از بین رفتن چنین حقی می شود.
2-طلاق به تقاضای مَرد نباید ناشی از تخلفات زن از وظایف همسری و زناشویی و یا سوء رفتا و اخلاق وی باشد؛ تخلف زن از وظایف زناشویی یا سوء رفتار و اخلاق وی باید نزد دادگاه ثابت شود تا زن از دریافت نحله محروم گردد. البته دادگاه می تواند در این خصوص مطابق نظر داوران عمل کند یا موضوع را جهت نظر کارشناسی به یکی از مراکز مشاوره خانواده ارجاع دهد.
3- زن از بابت شرط تنصیف دارایی یا اجرت المثل، مبلغی دریافت نکرده باشد؛ بنابراین اگر شرط تنصیف دارایی اجرا شده باشد یا زن از طریق تبصره ماده 336 قانون مدنی مبلغی را تحت عنوان اجرت المثل دریافت کرده باشد پرداخت نحله منتفی است.
داگاه مبلغ نحله را با توجه به کلیه اوضاع و احوال از جمله سال های زندگی، نوع کارهایی که زن در منزل انجام داده است، وضعیّت مالی شوهر، مشارکت زن در دارایی های مرد و امثال آن، معین می کند.
مرجع صالح
برابر با ماده 4 قانون حمایت خانواده، این دعوی در صلاحیت ذاتی دادگاه خانواده می باشد و از نظر صلاحیت محلی مستند به ماده 12 قانون حمایت خانواده زن مخیّر است که هر یک از دادگاه های محل اقامت خوانده (زوج) یا محل سکونت خود را، برای طرح دعوا برگزیند.
